Daha kaç geceler böyle sessiz, böyle sensiz yasayacagim? Bilmiyor
musun ki ey yar, beni ne çok mahvediyor uzakligin, ne çok
bölüyor kalbimi kalbin...

Bir gece daha basliyor... Önümde upuzun yasayacagim bir gecem,
bir karanligim daha var. Saatlere, saniyelere girecegin;
damarimdaki kanima kadar isleyecegin bir gecem daha basliyor...
Bir gecem, bir sevdam daha basliyor ama yazik ki gözyaslari ma
giren olmayacaksin yinede.

Beni artik acilarimla bas basa birakti aglamalarim.
Gözyaslarim bile beni terketti.Sen geldiginden, sen oldugundan
beri tüm hersey beni terketti. Ben de tükettim onlari zaten. Evet
artik geceleri uyuyamiyorum. Karanliklar baslar baslamaz
basliyor kalbimin aglamalari.Önceleri onlari dinlemeye, onlara ses
vermeye çalisiyordum. Farketmiyormusum gibi davraniyordum. Sirf
o
karanlik geceyle yüz yüze gelmemek için.

Biliyordum o yalnizligi yasamam gerekiyordu. Bir insan ariyordum
yanimda, geceyi bana unutturacak.

Onun iyi, güzel ve çirkin olmasi da önem tasimiyordu. Yeter ki
olsun yanimda. Olsun ki gece üzerime üzerime gelmesin. Yanimda
birini görüp vazgeçsin benden.Veya yanimda birileri olsun da
unutayim istiyordum SENI. Biliyordum ki geceyle yüz yüze
kaldigim zaman Sevda disinda bir sey olmayacaktim. Sonra, sonra
bu dönem de kayboldu. Yalnizligi arayan, yalnizliga özlem
duyan oldum.O karanlik gecelerin issizligina gömülmekten
kaçamaz oldum. Çünkü onlar da seni buluyordum. Çünkü bana
gündüzlerin veremedigini veriyordu geceler SENI...

Gündüzlerde yoktun, aydinlarda yanimda yürüyen degildin. Ama
geceleri öyle miydi? Geceleri yüregimde yürüyordun ve ben
adimlarinda yasayandim. Artik uyuyamiyorum. Hem de hiç mi hiç
Ne kadar çabalasam da olmuyor. Bir garip agirlikla kah seni
bekleyerek kah gelmeyeceginden emin olarak geçiriyordum saatleri.

Seni yasiyordum. Gecelerde yüz yüze kaliyorduk seninle.Gece
vefali, fedakar bir anne gibi kucagina aliyor beni sabaha kadar
götürüyordu. Zaman akiyormuydu, geçiyor muydu bilen degilim.
Hiçbir zaman da bilen olmadim. Bu yaralarla, bu kanima isleyen ask
yanginlariyla sabaha nasil kül olmadan varabiliyordum? Bilmiyorum
gerçekten. Yanmaktan ates oldugum bu gecelerde beni tüketmeyen
neydi?Sevgin mi? Beni evirip çevirip kora getiren söndürmeyen
neydi?Bagrimdaki yangindan neden yok olmuyordum? Beni sabaha
vardiran geceler miydi yoksa?

Geceler Benim gecelerim.... Senin gecelerin... Seni yasadigim
Geceler. Gönlümde bir derin yarasin sen! Bu gecelerde de çok sey
istedim bir seyler yapabilmeyi. Elime çogu kez kalem kagit alip
seni yazmayi istedim. Olmadi ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki
her hareketim sönük kaliyordu. Ben çaresizligi kapilip
gidiyordum. Ne yaptigimi bilmiyordum. Saatlerce, saatlerce oturup
seni düsünüyordum. Kalbimde bastirmaya çalistigim
duygularima ilk olarak geceleri yasama hakki veriyordum. Herkesten
gizlemeye çalistigim o korlari gecelere çikartiyordum sanki.
Gecelerden saklamiyordum hiçbirseyi. Gecelerle paylasiyordum, ve
geceler sariyordu beni. Beni alip sensizligin okyanusunda
bogmuyordu. Beni sensizligin zirvesinde, en uç noktasinda askin
sonsuzluguna götürüyordu.

Artik bu geceleri sevmeye basliyorum. Bana seni getiren
geceler...Benim gecelerim onlar...Benim senlerim benim
yalnizliklarim, benim asklarim diyebildigim gecelerim.Evet artik
uyuyamayan, aglayamayan gözlerime aglamiyorum. Gecelerimi de feda
ediyorum sana. Gündüzlerde söyleyemediklerimi gecelerde
haykiriyorum. Ve uçsuz bucaksiz seviyorum seviyorum SEVIYORUM.

Artik uyuyamiyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem
nasil uyuyabilirim ki? Gözlerin var artik gecelerimde, senin
gözlerin senin karanlik gözlerin.. Hiç görmedigim gözlerin....
Saniyorum ki artik sana yalniz ben degil, geceler de vurgun! Beni
böylesine koynuna alisi, karanliginda bunca aydinlatmasi
neden? Evet sen öyle güzel, öyle güzelsin ki, geceler de seni
sevdi.Öyle ki sana ihanet edip de seni yasamiyormusçasina
uyumaya, gözlerimi yummaya çalistigim zaman hemen giriveriyorlar
içime ve seni getiriyorlar bana. Gözlerimi öyle bir açiyorlar ki
bir dahasina kapayamiyorum bile...

Ve aglayabilmeyi diliyorum bazi geceler. Bunu gecelerden sonsuza
diliyorum. Aglasam, doyasiya hiçkirircasina aglasam belki seni
bir parçacik olsa unutur ve kendi içime gömülür birazcik
gözlerimi yumabilirim diye düsünüyorum. Sabahlari uykuda
yakalayan olmaktan çikip, sabahlari uykuda bulunan olmak istiyorum.
Bunun için istiyorum aglayabilmeyi. Sana olan özlemimi, içimde bir
dag kadar ululasmis hasretini belki bir parça dindirebilirim diye
düsünüyorum. Belki seni birazcik gömebilirim de yüregime,
rahatlarim diye umuyorum olmuyor.

Aglamaya çalisiyorum, aglamalarim bana isyanlar ediyor. Geceler
bana bu istegimi vermiyor. Ne zaman aglasam yalnizca ve yalnizca
bir iki gözyasi olup kaliyorsun gözlerimlde. Gözlerimde donan
birkaç damla yas oluyorsun, o yaslari da sariyor geceler. O
yaslarla birlikte aliyor yanina geceler beni... Geceler unutmami
istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor. Geceler senden yana
sevdigim, geceler seni yasamami istiyor. Sözümü dinlemiyor....

Günesi özledigim oluyor arada bir. Yeter diyorum bunca yildizla
arkadas oldugum. Seni unutup da yildizlari gördügüm anlar
olursa tabii. Beni böyle gördükleri zaman anlamiyor insanlar.
Nasil böyle saatlerce kalabildigimi sorup duruyorlar. Böyle tüm
dünya uyku içindeyken benim nasil karanligin içinde
bakislarimi dayattigimin sirrini anlamiyorlar. Ve onlar
bilmiyorlar ki içim bir kordur...Tüm dünya, tüm tabiat susmalarda
ve uykulardadir belki ama benim yüregimde gizlenmektedir tüm
dünya... Ben içime tüm insanlari,,, tüm milyarlari almisim.
Farkinda degiller. Herkesi ve herseyleri sigdirmisim içime.
Bir sen sigmiyorsun, bir seni sigdiramiyorum kalbime,
bilmiyorlar...Ve senin uzakligin, ve senin gece kadar olan
uzakligin... Bana öyle uzak öyle yabancisin ki sevdigim, seni
senden istemeye korkuyorum. Geceleri bu yüzden seviyorum. Seni sevmeme
engel olmuyor, seni bana getiriyor... ve seni gecenin karanliginda
bulusumdandir seni gündüzleri istemeyisim. Evet sevdigim bana her
seyden ve herkesten uzaksin. Herkesin yasamina giriyor, her seyi
paylasiyorsun insanlarla... Ama bana gelmiyorsun. Ama ama sitem bile
etmiyorum... Sana söyleyecek söz bulamiyorum. Söyleyecek bir
seyler arasam ve bulsam biliyorum geceler alir onu elimden, dilimden
de. Sana söyleyeceklerimin hesabini yapsam sabahlar buna izin
vermez. Ve ben seni yasiyorum. Olsa olsa sana BU SEVGIYI YASA
diyebilirim.Gel birlikte yasayalim demeye dilim varmaz. Geceler bunu
birakmaz yanina. Kaybettigim degilsin. Ben seni hiç yitirmedim.
Çünkü içimde tasidigimdin hep. Benden bir parça oldun sen.
Ben kendimi yitirmedigim sürece sen de kaybolmayacaksin.

Evet, seni anlamakla, seni yasamakla, seni sevmekle geçirdigim bu
gecelerde, sabahladigim bu gecelerde, benden çok uzaklarda bulunan
sana uykularinda bir rahatlik veriyorsa sevdam, ne mutlu bana.
Gecelerim...Sarin yaralarimi geceler demis bir sair.. Beni bu
geceler mahvetti desem haksizlik mi ederim onlara. Beni sen
mahvettim desem yalan olur bu. Ama beni bu geceler, geceleri de bana
musallat eden sensin. Senin sevdanla basladi gecelere sevda yazmam.
Sevda masali okumam bundandi. Ben bu gecelerde tüm karanliklari
dagitabilirim. Bana hüzünlerini, bana acilarini ver sevdigim.
Ver ki senin acilarini da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle
kavgali olayim. Simdi seni getirdikleri için onlara ses bile
çikarmiyorum. Sen yasadigimsin, yasatanimsin. Sevdamsin
sen... Belki ben anlatamiyorum ama geceler bu sevdaya sahittir.
Çünkü artik onlarda bu aska ortak oldular. Belki benden bile çok
seviyorlar seni. Ben seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmek istemedim.
Ve gecelerin içinde, gecelerle birlikte hep sevdim seni...VE HEP
SEVECEGIM...

Ne kadar birlikte olamayacagimizi bilsem de Ben ve Gecelerim Hep
sevecegiz seni...