Sonbaharda rüzgarla savrulan yaprakların hışırtılarıyla inleyen,
Ağaçlar gibiyim.
Soğuk, çıplak ve en kötüsü sensiz...
Bunlar sana hissettiklerimin
tükenmeye başladığı zamanlar değildi
Bunlar ruhumun yakarışlarıydı,
hüzünlü ve umutlu mazimde.
Biliyor her yalnız
sonbahardan sonra cıvıl cıvıl
ilkbaharın geleceğini ruhum

Sonbaharın yakarışları istisnasız:
hiç kırkikindi yağmurlarıyla beslenip,
o eski halini alacağını yeşilliklerin yeniden,
çınar ağacı gibi büyük,görkemli
ve heybetli görünüşünü
ve menekşeleri kıskandıracak
muazzam aşk ve sevgi ile
yeniden bir yaprakta filizlenip
kökleneceğini:
Bilmiyor işte anla...

İşte sen umursamasan da
sana olan aşkım da böyle
yalnız çiçeklerin ki gibi değil;
Onların bu aşkımın büyüklüğü altında,
nasıl aciz ve küçük kaldıklarını görecek gibi,biçimsiz..

seni mutlu edecek büyük
bir edayla seviyorum seni
senin bana bakmayıp benim
seni gördüğüm gibi,
umudum bir serçenin
gözyaşı gibi değil,
mevsim mevsim yağan yağmurlar gibi...