Kötülüğümden korkmuyorum

**yaralıSevdam** · 11-04-2006, 09:34 AM

Kötülüğümden korkmuyorum. Bırakıyorum kendimi ona. Diplere doğru usul usul sürüklenişimizi seyrediyorum... Sürüklendikçe anlıyorum ki kötülüğüm benden daha eski, benden daha gerçek. Ve benden daha cesur. Hiçbir dostumun öğretmediği, hiçbir kitapta yazılmıyan şeyler öğreniyorum ondan... Hayat derinleşiyor. Kentler büyüyor. Sokaklar ıssızlaşıyor. Canı yanmış çocukluğum geçiyor yanımdan.. Hem bilge, hem ezberci. Hem inanmış, hem korkak. Bağırıyor sesini arayan sesiyle: Sevmeye acele et!.. Çok az zanmanın kaldı! Sevmek için acele et... Kötülüğüm hayatımı derinleştiriyor, sezgilerimi aydınlatıyor ve büküyor boynumu. Kendimi tanıdıkça tedirginliğim artıyor. Azalıyor yalanlarım.

Adımı ve bildiğim bütün buyrukları geçersiz kılmak istiyorum. Kendimi gizli bir zevkle hayalkırıklığına uğrattıkça, kutsallık adına ne varsa ayaklarımın altında ezmek istiyorum... Dünyanın nereye gittiğini kendimden başka kimseden öğrenemem. Çünkü o büyük hayat yalanı beni bana emanet etti sonunda. Kimse kendisini anlatmadı bana. Kendileri diye korkularını anlattılar. O büyük yaşama korkularını. Bu yüzden çoğu kez unuttum onlarla birlikteyken neden yaşadığımı. Çünkü insan ne için yaşadığını ancak kötülüğüyle yüzleştiği zaman anlıyor.

Karanlığımın her derinliğinde anlamı yeniden değişiyor ne için yaşadığımın. Karanlığımda yolaldıkça anlıyorum ki artık unutturamazlar bana niçin yaşadığımı. Çünkü sınırların ne denli anlamsız olduğunu bu yolculuklarda öğreniyorum ben. Ve bir su gibi yaşamanın ne denli büyüleyici olduğunu... Sevginin ve özgürlüğün bir su olduğunu; başkalarının arzuları ve sevgileri içinde yolculuk yapmanın ancak su gibi yaşayarak mümkün olacağını orada anlıyorum.

En dibe indikçe, su gibi yaşayan birisine sonsuz bir inançla bağlanmanın ne denli vazgeçilmez olabileceğini bir kez daha anlıyorum. Ama çok yorucuydu sonra yukarı çıkmak. Birkez olsun kötülüğünde yolculuk yapmamış, onunla sınanmış sahte doğrularıyla hep korunaklı duran, o bencil, o sığ insanların arasında dönmek çok zordu. Çok zordu onlarla iyi ve normal insanlar nasıl yaşamalı, oyununu oynamak. Hayat dururdu benim için böyle anlarda. Zevk alıyormuş gibi yapardım. Mutluymuş ve bu mutluluğumu onlara borçluymuşum gibi yapardım. Hiçbir şey öğrenmezdim onlardan. Ama öğreniyormuş gibi yapardım. Sınırları çiğneyip ötelere gidip geldiğimi söyleyemezdim onlara.

Sonra ilaç isimleri verirdik birbirimize. Psikiyatristlerin telefon numaralarını. Ortaya çıkmasın diye oynadığımız iyilik oyununun arka yüzü, birbirimize fazladan iyi davranırdık. Eşyaların bizi yendiğini gizlemek için bilgece sözler söylerdik, ezberimizde sakladığımız. Gömüldükçe içimize daha da zorlaşırdı yaşamak. Zorlaşırdı bu boşlukları saklayarak yaşamak. Birbirimizden boşluklarımızı saklamanın adı, yaşama sanatı olurdu. Hayatın anlamını sorguladığımız gecelerin sonunda birbirimize verdiğimiz kazakları geri isterdik sahte bir utangaçlıkla... Güçlendikçe ve hayatımızı garanti altına aldıkça nedense aklımıza dışlanmışları, itilmişleri ve yoksulları yazmak düşerdi. O uslu, o durmuş oturmuş, o evcilleşmiş sözcüklerimizle onları bir kez daha dışlanmışlığa ve yoksulluğa mahkum ettiğimizi bilsekte yazıp dururduk... Yazardık, sanki hayatı dondurmak, herşeyin adını koyup susturmak ve hareketsiz kılmak istercesine, yazardık...

Yaşamak profesyonelce olmalıydı. Sevmek, ihanet etmek, ölmek, hasret çekmek, dünyayı değiştirmek, devrimcilik bile profesyonelce olmalıydı. Oysa insan nasıl sevebilir, nasıl ölebilir profesyonelce...

Anladım, hiç sevmiyorum kötülüğüyle yüzleşmeyen o sahte iyileri, o ufku dar ve ölçülü kalpsizleri. Kendi kötülüğünden korkup, o sınanmamış ve ödünç ahlaklarına sımsıkı sarılan ve oradan herkesi kolayca yargılayanları sevmiyorum. Sevmiyorum onlardaki kendimi. O basit, o cansıkıcı mutluluklarını korumak için sınırlarını sonsuza dek kapatıp, hayat hakkında yeni birşeyler öğrenmeyi kendilerine yasaklayanları sevmiyorum. Bu yüzden garip bir derinlik ve korkunç bir sığlık arasında gidip geliyorum onlarla birlikteyken. Çünkü ben indim kendi karanlık derinliğime, bu yüzden artık hiçbir kelime taşıyamıyor aşklarımı, yalnızlıklarımı, o derin sevdalarımı...

Gördüm orada, en dipteki yaramı. Anladım ki yıllardır bu yara bağlamış beni hayata. Her soluk aldığımda bu yarayı hissettiğim için, sevmeye böylesine çok acele etmişim. Anladım büyük bir cesaretmiş bu yarayla yaşamayı göze almak. Orada, en dipte gördüm seni. Kendi kötülüğümde gördüm senin kötülüğünü: Bir gözün acımasız bir pençe gibiydi. Öbür gözün çok kırılgan ve delice hasretti sevgiye. Boşuna boyun eğmedim kendini savunan o acımasız pençe gözüne... Ne kanlar akıttım o sevgisiz gözüne. Senin o çok kırılgan ve sevgiye delice hasret duyan gözünü içime aşkla almak için kendi kötülüğüme kimbilir kaç kez gidip geldim. Bir tek seni, ama bir tek seni sevmek için kimbilir kaç kişiye kötü olup geldim. Hadi, kurtar gözlerini birbirinden; hadi sen de bir kez olsun bırak kendini kötülüğüne. Karış ona. Tıpkı bir su gibi. Ne için yaşadığını bir de orada gör. Sınırlarını onda yık. Su taşır hasretleri. İnsan suya karşı koyamaz. İn, bir su gibi kötülüğüne, orada, en dipte beni bulacaksın. Orada çocukluğunu bulacaksın. Sevgiye acele et. Çok az zamanın kaldı, diyen çocukluğunu.

Orada senden daha eski, daha gerçek, senden daha cesur kendini göreceksin. Orada seni hayata bağlayan o derin yaranı göreceksin. Orada o acımasız bir pençe gibi olan gözüne ağlayan o çok kırılgan ve o sevgiye delice hasret duyan gözünü göreceksin...

alıntıdır

**SuSKuN** · 11-05-2006, 02:45 AM

payLaşıma teşekkürler...

**yaralıSevdam** · 11-05-2006, 02:49 AM

PayLaşımın İçin TeşekkürLer..

**yaralıSevdam** · 11-05-2006, 04:32 PM

tesekkurler sıze

**yaralıSevdam** · 11-05-2006, 04:35 PM

PayLa$ımın İçin T£$£kkürL£r...

11-04-2006, 09:34 AM	#1 (permalink)
yaralıSevdam admin Üyelik tarihi: Feb 2006 Yaş: 28 Mesajlar: 61.037 Teşekkürleri: 2 4 mesajına 4 kere teşekkür edildi. İtibar Gücü: 500	Kötülüğümden korkmuyorum Kötülüğümden korkmuyorum. Bırakıyorum kendimi ona. Diplere doğru usul usul sürüklenişimizi seyrediyorum... Sürüklendikçe anlıyorum ki kötülüğüm benden daha eski, benden daha gerçek. Ve benden daha cesur. Hiçbir dostumun öğretmediği, hiçbir kitapta yazılmıyan şeyler öğreniyorum ondan... Hayat derinleşiyor. Kentler büyüyor. Sokaklar ıssızlaşıyor. Canı yanmış çocukluğum geçiyor yanımdan.. Hem bilge, hem ezberci. Hem inanmış, hem korkak. Bağırıyor sesini arayan sesiyle: Sevmeye acele et!.. Çok az zanmanın kaldı! Sevmek için acele et... Kötülüğüm hayatımı derinleştiriyor, sezgilerimi aydınlatıyor ve büküyor boynumu. Kendimi tanıdıkça tedirginliğim artıyor. Azalıyor yalanlarım. Adımı ve bildiğim bütün buyrukları geçersiz kılmak istiyorum. Kendimi gizli bir zevkle hayalkırıklığına uğrattıkça, kutsallık adına ne varsa ayaklarımın altında ezmek istiyorum... Dünyanın nereye gittiğini kendimden başka kimseden öğrenemem. Çünkü o büyük hayat yalanı beni bana emanet etti sonunda. Kimse kendisini anlatmadı bana. Kendileri diye korkularını anlattılar. O büyük yaşama korkularını. Bu yüzden çoğu kez unuttum onlarla birlikteyken neden yaşadığımı. Çünkü insan ne için yaşadığını ancak kötülüğüyle yüzleştiği zaman anlıyor. Karanlığımın her derinliğinde anlamı yeniden değişiyor ne için yaşadığımın. Karanlığımda yolaldıkça anlıyorum ki artık unutturamazlar bana niçin yaşadığımı. Çünkü sınırların ne denli anlamsız olduğunu bu yolculuklarda öğreniyorum ben. Ve bir su gibi yaşamanın ne denli büyüleyici olduğunu... Sevginin ve özgürlüğün bir su olduğunu; başkalarının arzuları ve sevgileri içinde yolculuk yapmanın ancak su gibi yaşayarak mümkün olacağını orada anlıyorum. En dibe indikçe, su gibi yaşayan birisine sonsuz bir inançla bağlanmanın ne denli vazgeçilmez olabileceğini bir kez daha anlıyorum. Ama çok yorucuydu sonra yukarı çıkmak. Birkez olsun kötülüğünde yolculuk yapmamış, onunla sınanmış sahte doğrularıyla hep korunaklı duran, o bencil, o sığ insanların arasında dönmek çok zordu. Çok zordu onlarla iyi ve normal insanlar nasıl yaşamalı, oyununu oynamak. Hayat dururdu benim için böyle anlarda. Zevk alıyormuş gibi yapardım. Mutluymuş ve bu mutluluğumu onlara borçluymuşum gibi yapardım. Hiçbir şey öğrenmezdim onlardan. Ama öğreniyormuş gibi yapardım. Sınırları çiğneyip ötelere gidip geldiğimi söyleyemezdim onlara. Sonra ilaç isimleri verirdik birbirimize. Psikiyatristlerin telefon numaralarını. Ortaya çıkmasın diye oynadığımız iyilik oyununun arka yüzü, birbirimize fazladan iyi davranırdık. Eşyaların bizi yendiğini gizlemek için bilgece sözler söylerdik, ezberimizde sakladığımız. Gömüldükçe içimize daha da zorlaşırdı yaşamak. Zorlaşırdı bu boşlukları saklayarak yaşamak. Birbirimizden boşluklarımızı saklamanın adı, yaşama sanatı olurdu. Hayatın anlamını sorguladığımız gecelerin sonunda birbirimize verdiğimiz kazakları geri isterdik sahte bir utangaçlıkla... Güçlendikçe ve hayatımızı garanti altına aldıkça nedense aklımıza dışlanmışları, itilmişleri ve yoksulları yazmak düşerdi. O uslu, o durmuş oturmuş, o evcilleşmiş sözcüklerimizle onları bir kez daha dışlanmışlığa ve yoksulluğa mahkum ettiğimizi bilsekte yazıp dururduk... Yazardık, sanki hayatı dondurmak, herşeyin adını koyup susturmak ve hareketsiz kılmak istercesine, yazardık... Yaşamak profesyonelce olmalıydı. Sevmek, ihanet etmek, ölmek, hasret çekmek, dünyayı değiştirmek, devrimcilik bile profesyonelce olmalıydı. Oysa insan nasıl sevebilir, nasıl ölebilir profesyonelce... Anladım, hiç sevmiyorum kötülüğüyle yüzleşmeyen o sahte iyileri, o ufku dar ve ölçülü kalpsizleri. Kendi kötülüğünden korkup, o sınanmamış ve ödünç ahlaklarına sımsıkı sarılan ve oradan herkesi kolayca yargılayanları sevmiyorum. Sevmiyorum onlardaki kendimi. O basit, o cansıkıcı mutluluklarını korumak için sınırlarını sonsuza dek kapatıp, hayat hakkında yeni birşeyler öğrenmeyi kendilerine yasaklayanları sevmiyorum. Bu yüzden garip bir derinlik ve korkunç bir sığlık arasında gidip geliyorum onlarla birlikteyken. Çünkü ben indim kendi karanlık derinliğime, bu yüzden artık hiçbir kelime taşıyamıyor aşklarımı, yalnızlıklarımı, o derin sevdalarımı... Gördüm orada, en dipteki yaramı. Anladım ki yıllardır bu yara bağlamış beni hayata. Her soluk aldığımda bu yarayı hissettiğim için, sevmeye böylesine çok acele etmişim. Anladım büyük bir cesaretmiş bu yarayla yaşamayı göze almak. Orada, en dipte gördüm seni. Kendi kötülüğümde gördüm senin kötülüğünü: Bir gözün acımasız bir pençe gibiydi. Öbür gözün çok kırılgan ve delice hasretti sevgiye. Boşuna boyun eğmedim kendini savunan o acımasız pençe gözüne... Ne kanlar akıttım o sevgisiz gözüne. Senin o çok kırılgan ve sevgiye delice hasret duyan gözünü içime aşkla almak için kendi kötülüğüme kimbilir kaç kez gidip geldim. Bir tek seni, ama bir tek seni sevmek için kimbilir kaç kişiye kötü olup geldim. Hadi, kurtar gözlerini birbirinden; hadi sen de bir kez olsun bırak kendini kötülüğüne. Karış ona. Tıpkı bir su gibi. Ne için yaşadığını bir de orada gör. Sınırlarını onda yık. Su taşır hasretleri. İnsan suya karşı koyamaz. İn, bir su gibi kötülüğüne, orada, en dipte beni bulacaksın. Orada çocukluğunu bulacaksın. Sevgiye acele et. Çok az zamanın kaldı, diyen çocukluğunu. Orada senden daha eski, daha gerçek, senden daha cesur kendini göreceksin. Orada seni hayata bağlayan o derin yaranı göreceksin. Orada o acımasız bir pençe gibi olan gözüne ağlayan o çok kırılgan ve o sevgiye delice hasret duyan gözünü göreceksin... alıntıdır __________________ Unutmayı bana sor, kendine sorma; zaten sen beni unutmuşsun, ama ben hiç unutmadım unutmayacağımda. Seni güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar seviyor, dünyanın kuzeyinden güneyine özlüyorum. Anladım ki sen benim dünyam olmuşsun, sensizliği ölüm kabul ediyorum. Seni en son gördüğümde gece kıyıda yatmandı gökyüzünde gördüğün AY DEĞİL BENİM SEVDAM Seni sevmek suç ise cezam idam olsun. Cezam idam ise sevdiğim celladım olsun

11-05-2006, 02:49 AM	#3 (permalink)
yaralıSevdam admin Üyelik tarihi: Feb 2006 Yaş: 28 Mesajlar: 61.037 Teşekkürleri: 2 4 mesajına 4 kere teşekkür edildi. İtibar Gücü: 500	PayLaşımın İçin TeşekkürLer.. __________________ Unutmayı bana sor, kendine sorma; zaten sen beni unutmuşsun, ama ben hiç unutmadım unutmayacağımda. Seni güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar seviyor, dünyanın kuzeyinden güneyine özlüyorum. Anladım ki sen benim dünyam olmuşsun, sensizliği ölüm kabul ediyorum. Seni en son gördüğümde gece kıyıda yatmandı gökyüzünde gördüğün AY DEĞİL BENİM SEVDAM Seni sevmek suç ise cezam idam olsun. Cezam idam ise sevdiğim celladım olsun

11-05-2006, 04:32 PM	#4 (permalink)
yaralıSevdam admin Üyelik tarihi: Feb 2006 Yaş: 28 Mesajlar: 61.037 Teşekkürleri: 2 4 mesajına 4 kere teşekkür edildi. İtibar Gücü: 500	tesekkurler sıze __________________ Unutmayı bana sor, kendine sorma; zaten sen beni unutmuşsun, ama ben hiç unutmadım unutmayacağımda. Seni güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar seviyor, dünyanın kuzeyinden güneyine özlüyorum. Anladım ki sen benim dünyam olmuşsun, sensizliği ölüm kabul ediyorum. Seni en son gördüğümde gece kıyıda yatmandı gökyüzünde gördüğün AY DEĞİL BENİM SEVDAM Seni sevmek suç ise cezam idam olsun. Cezam idam ise sevdiğim celladım olsun

11-05-2006, 04:35 PM	#5 (permalink)
yaralıSevdam admin Üyelik tarihi: Feb 2006 Yaş: 28 Mesajlar: 61.037 Teşekkürleri: 2 4 mesajına 4 kere teşekkür edildi. İtibar Gücü: 500	PayLa$ımın İçin T£$£kkürL£r... __________________ Unutmayı bana sor, kendine sorma; zaten sen beni unutmuşsun, ama ben hiç unutmadım unutmayacağımda. Seni güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar seviyor, dünyanın kuzeyinden güneyine özlüyorum. Anladım ki sen benim dünyam olmuşsun, sensizliği ölüm kabul ediyorum. Seni en son gördüğümde gece kıyıda yatmandı gökyüzünde gördüğün AY DEĞİL BENİM SEVDAM Seni sevmek suç ise cezam idam olsun. Cezam idam ise sevdiğim celladım olsun

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

11-05-2006, 02:45 AM	#2 (permalink)
SuSKuN ***** Üyelik tarihi: Jan 2006 Mesajlar: 18.327 Teşekkürleri: 7 1 mesajına 1 kere teşekkür edildi. İtibar Gücü: 500	payLaşıma teşekkürler...

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)