Düşünüyordu genç adam.Sürekli düşünüyodu.Karşısında oturan kıza değil masaya bakıyordu gözleri umutsuzca.Onu ne kadar çok sevdiğini,onun için neler yapabileceğini,onu ne kadar arzuladığını ama bir türlü sevgisini açıklayamadığını.....Düşündü durdu.Bir şey çıkmamıştı oturduklarından bu yana ağzından.Kız sıkılmıştı artık.Adam da sıkılmıştı aslında ama...Çıkmıyordu işte o kahrolası sözcükler ağzından.Konuşamıyordu bir türlü.Sanki,sanki sevda kilit vurmuştu ağzına.Oysa yüreğinde ne fırtınalar kopuyor,ne dağlar yıkılıyor,ne buzlar eriyordu.Tüketmişti tüm dağları,yolları,eritmişti yüreğinin sıcaklığı tüm buzları.Önüne geçilebilirmiydi ki sevdanın?Hesap sorulabilirmiydi ki ?Derin bir nefes çekti ve....Kimsenin önünde durmaya cesaret edemediği,herkesin boyun kıvırmak zorunda kaldığı o sihirli kelimeyi söyledi.''SENİ SEVİYORUM'' dedi.''SENİ SEVİYORUM İŞTE''İşte o an tüm dağlar bir kez daha tükendi,tüm sevda trenindekiler bir kez daha gördü yolların nasıl aşındığını.Kalbi duracaktı neredeyse.Umutsuzca masaya dalan o gözler şimdi masum bir sevdanın elçileri gibi yalvarıyordu adeta.''Ne olur duy sesimi'' diye bağırıyordu.Ne olur.Bir damla yaş aktı gözlerinden.Silmedi,silemedi.''Belki yeniden filizlenir,daha da büyür sevdam ve sonunda anlar onu ne kadar çok sevdiğimi ''dedi içinden.Hiçbir söylemiyordu kız.Bu sefer kilit ona vurulmuştu.Ama sonunda:
-Daha önce söylemiştim der demez lafı yarıda kaldı çünkü sevda iyice tetiklemişti oğlanı.
-Evet daha önce söylemiştin biliyorum.Lütfen beni anla lütfen
Benim herkesi kendime çekecek milyonlarca dolarım yok.Herkesin benden konuşmasına sebep olacak,savuracağım milyonlarca dolarım yok.Evet yok! biliyorum.
Herkesi etkileyecek,dergilere kapak olacak,reklam yapılacak bir karizmam da,güzelliğim de yok evet.
Ama...Ama sana verebilecek bir yüreğim var.Yetmez mi?

__________________