Hiç gitmeyeceğine inandığım sevgililerin,
her gidişinde benden daha fazla şey götürdüğü;
uzun,
uzun bir tren yolculuğuydu hasretin.
Ben her dakikada en az altmış kere öldüm,
ve en az seni sevdiğim kadar üzüldüm yokluğuna.
Çok daha kumralını tanıdım sonra;
yalnızlığın…
Beton-arme bloklar arasında…
Öylesine sıkışmıştı ki hasretin kapıya…
Hasretin kapıda.
Ne yapsam olmuyorum,
yarım kalıyorum;
giden her sevgilinin ardında.

Hiçbir şey yoktu çekip giderken…
Oysa hala hatırlıyorum mutluluğu.
Islak yanaklarından anlıyorum durumun ehemmiyetini…
Ve inan çok daha kumralını tanıdım sonra…
Uzun saçları omzundan dökülen;
kaderi,
içindeki hüznü belirten;
kederli bir akşam yağmurunda
tüm zarafetiyle yürüyen kadınlar…

Hala çok daha fazlasını istediğim hayatın;
benden daha fazla şey götürdüğü,
daha kumral bir yalnızlığa tanık oldum…
Şüpheli,
samimiyetsiz arkadaşlıklar kurdum uğrunda;
ve en az
seni sevdiğim kadar üzüldüm,
içinde bulunduğum duruma…
Ve çok daha kumralını tanıdım sonra;
yalnızlığın…
Betonarme blokların
soğukluğunda..