Adi Varmi?

Kemal_Atmaca · 12-21-2006, 01:08 PM

Yalniz Adamin Notlari

Ardında binlerce hatıra ve boynu bükük suskun bir yalnızlık bıraktın bana. Yıllara meydan okur dediğim umudum, bir akşamın getirisinde oda terketti beni senin gibi. Savunmasızlığım ve sahipsizliğimle, bir başıma vuruyorum kendimi bilinmez yollara.

Yaşamın kenarından tutunmağa çalışırken bu yaralı yüreğimle, teslim ettim artık kalemimi sensizlik tufanına; oysa söylenmemiş binlerce söz vardı sana dair ve yazılacak binlerce dizeler ve yaşam ve yaşanılmamış anlar.

Sen yoksun artık... Olmayacaksında ...Varlığım, varlığınla bir anlam bulurken, şimdi bu hengamenin içinde sesime bir aks_i seda arıyorum. Mevsimler bile bir anlam taşımıyor artık bana. Üşüyorum biliyormusun ! Koynumda ki bu yalnızlığımla üşüyorum; ne geceye sığabiliyorum, nede gündüzlere. Bunca yaşanmışlıktan sonra sana “ SENİ SEVİYORUM” bile diyemiyorum.

Gittin...
Hemde susuzluğa akar gibi gittin arkana bile bakmadan. Hayrıksam, bütün evreni bu sesimle kuşatsam neye yararki. Gidişinle sonkez bile olsa gözlerindeki ummana kendimi atamadım. Türkü tadında bir ayrılıkla veda bile etmeden gittin. Kalan olmak, giden olmaktan daha çok zormuş meğer.

Beyhude bir çabayla sonkez öpmek, koklamak, sarmak istedim ama, olmadı.
Sensiz ve anlamsız her günün tenhalığındayım şimdi. Acımı ancak duvarlara astığım sensiz girdiğim o zamanın her anına damıtıp anlatıyorum. Yüreğimde hissettiğim bu acı öyleki, çağlar öncesinde yaşanmış masal tadında ki sevdaların hüznünden alıyor kendini.

Daha kaç insan savrulmuştur kim bilir benim gibi sevdanın çöllerine. Daha kaç insan eriyip gitmiştir bu ateşin korunda. Ve ya, kaç insan arkasından vurulmuş ve yıkılmıştır ? Hüznünden çıldırmış gözbebeklerimden, bir damla yaş süzülüyor yanaklarıma. O an ağlayamadığımı farkediyorum; çok sevdiğim insanın arkasından bu masum isteğimin bile imkansızlığına tanık oluyorum.

“ Uyudun uyandın ve bitti bu rüya “ diyeceksin biliyorum... Avut kendini bununla diyeceksin biliyorum... Ama, geceye sığmayan içimdeki bu masum çocuğu nasıl öldürebilirim ki ? Hayellerim suya düştü, gidişinle bir mağlubiyetin içinde buldum kendimi. Güzellik adına ne kaldı ki senden geriye onunla avunayım ?

Yüreğimde sabırla beslerken bu sevdayı, kısır döngüyü berabarınde getirdin ve bırakıp gittin.Yarı çıplak bir şekilde boşluğa öykünürken, henüz asfaltlanmamış yolları katediyorum kendimce. Seni, sevmediğini hissettiğin birinden nefret edebilirmisin sen ? Ben etmiyorum.
Peki bu sevdanın, ADI VARMI ?

12-21-2006, 01:08 PM	#1 (permalink)
Kemal_Atmaca Forum Şairi Üyelik tarihi: Jan 2006 Mesajlar: 75 Teşekkürleri: 0 0 mesajına 0 kere teşekkür edildi. İtibar Gücü: 71	Adi Varmi? Yalniz Adamin Notlari Ardında binlerce hatıra ve boynu bükük suskun bir yalnızlık bıraktın bana. Yıllara meydan okur dediğim umudum, bir akşamın getirisinde oda terketti beni senin gibi. Savunmasızlığım ve sahipsizliğimle, bir başıma vuruyorum kendimi bilinmez yollara. Yaşamın kenarından tutunmağa çalışırken bu yaralı yüreğimle, teslim ettim artık kalemimi sensizlik tufanına; oysa söylenmemiş binlerce söz vardı sana dair ve yazılacak binlerce dizeler ve yaşam ve yaşanılmamış anlar. Sen yoksun artık... Olmayacaksında ...Varlığım, varlığınla bir anlam bulurken, şimdi bu hengamenin içinde sesime bir aks_i seda arıyorum. Mevsimler bile bir anlam taşımıyor artık bana. Üşüyorum biliyormusun ! Koynumda ki bu yalnızlığımla üşüyorum; ne geceye sığabiliyorum, nede gündüzlere. Bunca yaşanmışlıktan sonra sana “ SENİ SEVİYORUM” bile diyemiyorum. Gittin... Hemde susuzluğa akar gibi gittin arkana bile bakmadan. Hayrıksam, bütün evreni bu sesimle kuşatsam neye yararki. Gidişinle sonkez bile olsa gözlerindeki ummana kendimi atamadım. Türkü tadında bir ayrılıkla veda bile etmeden gittin. Kalan olmak, giden olmaktan daha çok zormuş meğer. Beyhude bir çabayla sonkez öpmek, koklamak, sarmak istedim ama, olmadı. Sensiz ve anlamsız her günün tenhalığındayım şimdi. Acımı ancak duvarlara astığım sensiz girdiğim o zamanın her anına damıtıp anlatıyorum. Yüreğimde hissettiğim bu acı öyleki, çağlar öncesinde yaşanmış masal tadında ki sevdaların hüznünden alıyor kendini. Daha kaç insan savrulmuştur kim bilir benim gibi sevdanın çöllerine. Daha kaç insan eriyip gitmiştir bu ateşin korunda. Ve ya, kaç insan arkasından vurulmuş ve yıkılmıştır ? Hüznünden çıldırmış gözbebeklerimden, bir damla yaş süzülüyor yanaklarıma. O an ağlayamadığımı farkediyorum; çok sevdiğim insanın arkasından bu masum isteğimin bile imkansızlığına tanık oluyorum. “ Uyudun uyandın ve bitti bu rüya “ diyeceksin biliyorum... Avut kendini bununla diyeceksin biliyorum... Ama, geceye sığmayan içimdeki bu masum çocuğu nasıl öldürebilirim ki ? Hayellerim suya düştü, gidişinle bir mağlubiyetin içinde buldum kendimi. Güzellik adına ne kaldı ki senden geriye onunla avunayım ? Yüreğimde sabırla beslerken bu sevdayı, kısır döngüyü berabarınde getirdin ve bırakıp gittin.Yarı çıplak bir şekilde boşluğa öykünürken, henüz asfaltlanmamış yolları katediyorum kendimce. Seni, sevmediğini hissettiğin birinden nefret edebilirmisin sen ? Ben etmiyorum. Peki bu sevdanın, ADI VARMI ?

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)