| ||
| | #1 (permalink) |
| Patron | Bir düştük kırıldık Rüzgâr yalnızlığı vuruyor yüzüme, daha fazla yürümek istemiyorum bu şehirde, rüzgâr esiyor estikçe yüreğim kan ağlıyor. Ruhu nemlendiren bir yaz akşamı, yıkıntı hayaller şehrinde. İçinde olmadığın şehirler yalnız kalıyor, hiçbir çift yerini tutamıyor, şehir bir haykırıyor ben bin! Ama elimize kalan kanlı hayallerimizden, başka birşey değil. Ve birkaç umutsuz şarkı.. Oysa kanamayan hayaller kurmuştuk biz, içinde kaybolmak için, karanlıkta olsa, buluşmalıydık o hayallerin derininde.. Ben kanatlarına tutunmaya kıyamazken, bu kırıklıklar niye?Kaybediyorum ruhumu, binbir kahrolası yüzlerin içinde! Bizi koruyan kanatlarım kırılıyor, damarlarım sıkışıyor, ve ben seni soluyamıyorum.. En ihtiyaç duyduğum anda, uzaklığının canımı en fazla yaktığı, zamanlardan birinde, yanımda olmayışının, olamayaşının kırıklığıdır bu... |
| | |